Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Έστερξα.




Η ακριβόθωρη ώρα.

Το συνεπαρμένο πάφλασμα της ψυχής μου.

Ο αστερισμός που διαφέντευε τη σκέψη.

Η αίγλη της στίλβης των αστεριών.

Ο γυμνοσάλιαγκας που ερωτεύοταν τη δρόσο της πάχνης.
Ξημέρωνε!

Θλιμμένα κουκουνάρια,

έπεφταν ν' αγγίξουν το τέλος.

Το ανακύκλωμα της ζωής.

Λίγες σταγόνες θέλησα, έτσι!

γιατί το αστραπόβροντο του χειμώνα

με φόβιζε.

Ήρθαν, μαζί με την ακριβόθωρη ώρα.

Γαλήνεψα!

Κοίταξα την άνοιξη που ανέτειλε,

βαθιά κι απόμακρα,

στα χέρια του ορίζοντα.

Κι' όμως έστερξα στον χειμώνα,

γιατί τα χέρια δεν ήταν ακόμη τα δικά σου.

Δεν ρυτίδωσες την πάχνη.

Δεν ζωγράφισες το τόξο το ουράνιο.

Ακόμη χιόνια

και μουντά τοπία ζωγράφιζες.

Δεν είδες τη λαχτάρα.

Κι' όμως ρανίδες της καρδιάς σου

ασήμωναν την ελπίδα.

Έχω το φως, κι έχεις το όνειρο.

Έχεις το φως, κι έχω το όνειρο.

Έχουμε φως και τ' όνειρο...........

2 σχόλια:

LIA είπε...

Καλησπέρα,

Έχω το φως, κι έχεις το όνειρο.

Έχεις το φως, κι έχω το όνειρο.

Έχουμε φως και τ' όνειρο...........

Τι όμορφοι στίχοι!Πόση ελπίδα και προσμονή κρύβουν, οι στίχοι αυτοί, με τους οποίους τελειώνεις, αυτό το υπέροχο ποίημά σου.
Μου αρέσουν πολύ τα ποιήματά σου, μιλούν στην ψυχή και στην καρδιά με ευαισθησία, νοσταλγία και ρομαντισμό.
Να είσαι καλά

prioni είπε...

Όλοι μπορούμε νάχουμε και το φως και τ' όνειρο. Μπορούμε!! Νάσε σίγουρη! Φτιαχτήκαμε γι αυτό. Η όποια αλλοτρίωση, ας περνά μακριά μας. Δεν την χρειαζόμαστε.
Την καληνύχτα μου