Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

Το μετά απ το πρίν


Τώρα πούνε το μετά απ το πριν,

Αφήνω πίσω τη σκιά μου,

σαν απουσία της παρουσίας μου,

σκυφτός στο στοχασμό,

να μην ερωτευτώ φαντάσματα,

ξανά,

και ξωτικά που θρόιζαν μια ανάσα ,

αιχμάλωτη στο σώμα,

και μάτια που θα σε κοιτούν,

λέγοντας ψέματα ωραία .

Και σκέφτομαι,

Τις τόσες αυταπάτες,

αντίληψης ψιχάλες,

σαν χιόνι από στάχτη.

Και σκέφτομαι ξανά,

τα λάθη μου,

δώρα σα μελωδίες,

που τώρα, το μετά απ το πριν,

τα πέταξα,

στο λάκκο με τις υποσχέσεις.

Αχός εγώ,

Φωνή εσύ,

Κι είχαμε κάποτε κλάψει ΜΑΖΙ

.

2 σχόλια:

LIA είπε...

Γράφεις πολύ ωραία.Όλα σου τα ποιήματα-διάβασα και παλαιότερς αναρτήσεις σου- είναι υπέροχα, γεμάτα ευαισθησία, ρομαντισμό, γνώση,λέγοντάς μας πολλές αλήθειες, όσο πικρές κι αν είναι μερικές φορές.Συγχαρητήρια, θα σε διάβάζω για να "βλέπω" τις ομορφιές και τις αλήθειες που κρύβουν τα γραφτά σου.
Καλή νύχτα.

prioni είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Η ζωή, ένα ποτάμι που θριαμβικά μας καταλύει, είναι πάντα όμορφη, είτε μας πληγώνει, είτε μας χαρίζει την απέραντη αγκαλιά της γιά να μας ευλογήσει.