Γιατί;

Γιατί τα χέρια,
ανασταίνουν τους πόθους των ανθρώπων,
γιατί οι νύχτες μετρούν τ' αστέρια,
γεμάτα με τις μνήμες μας,
γιατί οι πόθοι μας ματώθηκαν,
στα βράχια των χειλιών μας,
γιατί μας κύκλωσαν απρόσωποι οι δικαστές,
γιατί παλέψαμε με στοχασμό και αίμα,
γιατί μας άγγιξε οργή,
γιατί ο κόσμος είναι πέτρινος,
και μας αρνήθηκε μιά ελπίδα ανάστασης στα μάτια;
Και το κενό πλήθυνε γύρω μας,
ξεχνώντας την αγάπη.
Κι ας λόγχισα το φως,
πάντα προσμένω,
να σπάσει η μνήμη το φορτίο της,
να γκρεμιστούν τα τσιμεντένια φράγματα,
ν' ανάψω φως,
να σταματήσει το σκοτάδι να πιέζει.
Κι όμως δεν έπαψα να είμαι,
της καρδιάς το σήμαντρο