Αφιέρωμα σ' οτι αγαπώ

Λατρευτό ελεγείο, μαγεία των αιώνων μου.


Στριφογύρισα, και δεν ξύπνησα.

Αφέθηκα στη ζεστή αγκαλιά

της πρώτης Μαγιάτικης μέρας.

Ακόμα περπατώ,

ερωτευμένος με τις σαγήνες των όμορφων κορμιών,

να θέλγουν τη γεύση των ματιών μου,

με τις μυρωδάτες σκέψεις

να διαλέγουν τους ήχους των φιλιών που με διαφέντεψαν,

τις αμέριμνες γαλάζιες ακρογιαλιές,

που μου ζήτησαν

να μη ρυτιδώσω τη σιωπή του ερωτικού τραγουδιού,

κι ήρθε η νύχτα αυτής της μέρας,

ν ανθίσει το άπειρο,

να ωριμάσει το αίμα,

να βυθίσει άστρα κάτω απ τα βλέφαρα,

να κυριέψει όνειρα,

να χαϊδέψει την προσμονή της αγαπημένης,

να μοιραστεί το μυστικό,

ότι γλυκό μες την καρδιά του βιός μου.

Αιώνες περίμενα τούτο το βράδυ.

Το βράδυ που η ομορφιά θα ξαναγύριζε

να ξαναφιληθεί,

να εμπιστευθεί στα χέρια μου,

τις μπούκλες των μαλλιών της.

Μην αφήσει η νύχτα αυτή τα ρόδα να στερέψουν.

Αγάπη γιατί δεν ήρθες;

Κι αν ήρθες γιατί έφυγες;

Μη με ξυπνήσεις!

Άσε με στον πηγαιμό.

Κι εγώ θα περιμένω!