Γιά ν' αντικρύσω τις αλήθειες που δεν ήθελα να δω

Περπάτησα μεσ’ στο σκοτάδι, για να τρομάξω,

Να δω τα ξωτικά, μεσ’ το λυκόφωτο,

να νοιώσω δέος, στο άκουσμα των ίσκιων.

Για ν’ αντικρίσω τις αλήθειες, που δεν ήθελα να δω.

Μα τίποτ’ απ αυτά, μήτε κι ο ήχος της σταγόνας,

που έπεφτε στο χώμα, αλαφροΐσκιωτος,

μήτε οι ψίθυροι της σκόνης των αερικών,

μήτε οι δείκτες που αμείλικτα, κινούσανε το χρόνο,

μήτε τα σύννεφα, που σκέπαζαν,

το λιγοστό του φεγγαριού το φως, κατάφεραν

να με τρομάξουν, όσο οι αναμνήσεις μου.

Αναμνήσεις, σε μια χώρα που όλο βραδιάζει,

Αναμνήσεις που μιλούν μια ξένη γλώσσα,

για τον άνθρωπο που πρέπει να γίνει άνθρωπος,

για να καταλάβει, πως δεν είναι τίποτα,

σε αυτή τη χώρα που όλο βραδιάζει.

Αναμνήσεις, για τα μεγάλα όνειρα,

που αυτό το τίποτα, με μια ζωή μικρή,

γέμιζε τη ματωμένη σκέψη,

σ’ αυτή τη χώρα του ποτέ…..