Γράφω

Γράφω, σ' ένα αριστούργημα ψυχής,
που ποτέ δεν γέμισε ρυτίδες.
Ανθός μοναδικός κι ολόγιομο φεγγάρι,
σε κήπους απροσπέλαστους.
Αδειάζω την τερπνή μου σκέψη,
στύβω τα λόγια μου και πλάθω παραμύθια,
με ψίθυρους και γέλια,
μέσα στους κρίνους,
και χίλια είδωλα κι εικόνες
χύνονται σ' ένα ντελίριο χορού,
με πλουμιστές αράδες.
Στάλαξαν τα δάχτυλά μου,
μεσ' απ' τους στίχους,
γιά τις ευχές πούνε γιά ζωή .
Κι αστροβατώ,
μοναχικός, μες τις στοές της ύπαρξης μου.
Μονάχη μιά καρδιά, που κρύβει η νύχτα.
Δίχως φυλή και όνομα,
μα λίγα βότσαλα στο κύμα.
Μετέωρες οι λέξεις μου,
μα παίρνουν νόημα,
όταν εσύ θα τις φωτίσεις............